X
تبلیغات
ورزش و تندرستی - چرا دانش آموزان براي فعاليتهاي ورزشي انگيزه ندارند؟

 

دانش آموزان نسبت به فعاليتهايي كه با هدف آمادگي هاي جسماني بطور تكراري ومستمر اجرا مي شوند هيچ علاقه اي ندارند.اين عبارت معمولا توسط معلمان تربيت بدني در توصيف انگيزش دانش آموزان در گرايش به سمت فعاليتهاي آمادگي جسماني بكار برده مي شود.در مقاله حاضر سعي شده در بيان دلايل وراه كارهاي اجرائي كه معلم تربيت بدني مي تواند براي نيل به هدف مورد استفاده قرار دهد نكاتي چندارائه شوند.

معلمان تربيت بدني معمولا براي اجراي وظايف خود سه نوع فعاليت را در نظر مي گيرند.اين سه نوع فعاليت عبارت اند از:

1-فعاليت هايي كه شاگردان راازنظر آمادگي جسماني ارتقاء دهد.اين فعاليتها معمولا شامل دويدن وتكرار حركاتي مانند شناي روي زمين ودراز ونشست است.

2-آموزش مهارت هاي حركتي كه به طور كلي به يادگيري ورزشها مربوط مي شود.

3-اجراي بازي ها كه كلاً جنبه عاطفي رشد دانش آموزان را در نظر دارد ومعمولا همكاري، همدلي، رهبري وتشريك مساعي رادركودكان نشان مي دهد.واگر خوب مديريت شود آ ن را تقويت مي كند .تجربه معلمان تربيت بدني نشان مي دهد كه فعاليت سوم بيش از همه مورد استقبال دانش آموزان قرار مي گيرد.هر چند اين فعاليت بعضاً موجبات اختلاف نظر وبگومگو در شاگردان را فراهم مي آورد اما استقبال شاگردان هيچ گاه از آن كم نمي شود.شادي ايجاد شده به تمام شاگردان منتقل مي شود اين شادي انرژي خودرا به همه افراد مي گستراند به طوري كه شاگردان هيچ گاه نمي خواهند از بازي دست بكشند.مشاهدات نشان مي دهد كه كودكان تنها زماني دست به بازي برمي دارند كه احساس لذت كمتري بكنند.معمولا بي نظمي يا خودخواهي يكي دو نفر از گروه بازيكنان ايجاد كننده چنين وضعيتي است.بديهي است كه اين امر بر اهميت نظارت معلم تربيت بدني بر بازي ها تأكيد مي كند.

فعاليت نوع دوم اهميتي فوق العاده دارد .ابتدا از اين جهت كه يادگيري مهارت ها به طور كلي توانايي شاگردان بزاي اجزاي فعاليت نوع سوم را افزايش مي دهد وبه تبع آن اعتماد به نفس شاگردان را بالا مي برد .همچنين بايد تأكيد كرد كه يادگيري مهارت زندگي فرد را تا پايان عمر دست خوش تغيير مي كند و نگرش مثبتي نسبت به فعاليت بدني بوجود مي آورد وظرفيت لذت بردن از آن را بيشتر مي كند.

اجراي فعاليت نوع اول هميشه با مشكل روبه رو است.يكي از مشكلات اين است كه دانش آموزان رغبتي به اجراي آن در خود احساس نمي كنند.آن را عملي بيهوده ،خسته كننده وزجرآور مي پندارند .از سوي ديگر برخي از معلمان گمان مي كنند كه اجراي اين فعاليت وظيفه ي اصلي آنان است.اين معلمان بالا بردن آمادگي جسماني شاگردان را هدف اصلي خود مي پندارند وتوجه چنداني به آموزش يابازي ها نمي كنند به همين جهت در اجراي فعاليت هاي آمادگي جسماني به طور كلي با بي رغبتي شاگردان مواجه مي شود كه در اجراي اين فعاليت هردوطرف ناراضي هستند هم دانش آموزان وهم معلم .

احتمالاً بيرغبتي شاگردان نسبت به فعاليت هاي جسماني به علل زير بستگي دارد:

1-هدف از اين فعاليت ها براي شاگردان به خوبي روشن نشده است.

2- اهداف فرعي براي هر جلسه تمرين نيز به روشني بيان نشده اند.

3-انگيزه كافي در شاگردان به اين جهت كه اهداف موهوم هستند ايجاد نمي شود

4-زمينه هاي مشاركت وتشريك مساعي در اين نوع فعاليت ها به شاگردان معرفي نشده است.به دلايل فوق فعاليت هاي مزبور شادي بخش نيستند.طبيعي است كه براي افزودن علاقه شاگردان نسبت به اجراي فعاليت هاي آمادگي جسماني بايد در مورد هر كدام از علل چهار گانه فوق بازنگري وبررسي كرد .در صورتي كه اهداف مشخص شوند وارزش  آن ها براي شاگردان آشكار شود انگيزه اجرا نيز بوجود مي آيد ودر صورتي كه تشريك مساعي وهمدلي دراجراي اين فعاليت ها روشن شود احتمال اجراي آن ها بيشتر مي شود .بااين حال جاي اين سؤال هميشه براي برخي از معلمان باقي است كه آيا اصولاً اجراي فعاليت هاي آمادگي جسماني آن قدرها اهميت دارد كه معلمان راههاي چاره اي براي آن بينديشند؟

پاسخ به اين شرح است:

اگر گمان كنيم بالا بردن آمادگي جسماني شاگردان وظيفه اصلي معلم است بدون شك در تشخيص اهداف خود اشتباه كرده ايم.آمادگي جسماني شاگردان تحت تأثير عناصر مختلفي از جمله ويژگي هاي رشدي وي است ودخالت معلم در آن اگر زود هنگام نباشد وبه بهترين صورت نيز انجام شود با علامت سوال ارزشي مواجه است.

معلمان باتجربه مي دانند كه تقريباً كليه اهدافي را كه در فعاليت هاي آمادگي جسماني دنبال مي كنند به نحو معقولي در فعاليت  ديگر قابل حصول است.وظيفه اصلي واساسي معلم تربيت بدني كمك به زشد همه جانبه شاگرد است.

آشكار است كه كمك ه رشد همه جانبه شاگرد از طريق فعاليت نوع سوم انجام مي شود وچون اجراي اين فعاليت بستگي به فعاليت نوع دوم را دارد تأكيد بر اين دو فعاليت به شيوه زير پيشنهاد مي شود:

1-مهارت هاي ورزشي  در بازي ها مورد استفاده قرار بگيرند.

2-اين مهارت ها در بازي ها مورد استفاده قرار گيرند.

3- بازي ها تحت نظارت كلي معلمان انجام شوند در حالي كه مسئوليت هاي اجرايي به خود شاگردان واكزار شود.

4- ظرفيت لذت بردن از بازي به شاگردان القاء شود .اين امر با آموزش صحيح اهداف بازي امكان پذير است.

5- دانش معلمان درباره بازي هاي مشاركتي با تأكيد بر آمادگي جسماني افزايش يابد.

در پايان بايد اضافه كرد كه عمده اهداف تربيت بدني در مدارس از طريق بازي هاي تربيتي ومشاركتي قابل حصول است.معلمان محترم بايد ضمن يادگيري مقدار زيادي بازي براي گروههاي سني مختلف ، شيوه هاي تعيين هدف را نيز در آنها تمرين كنند



تاريخ : شنبه شانزدهم شهریور 1392 | 12:30 | نویسنده : علی قنایی //دبیر تربیت بدنی |